Heb je regelmatig last van nek- of hoofdpijn, terwijl je eigenlijk denkt dat het best goed met je gaat? Dat had ik ook.
Jarenlang zag ik mijn klachten als iets vervelends dat opgelost moest worden. Een paracetamol erin en weer doorgaan. Totdat mijn lichaam steeds duidelijker liet merken dat het meer nodig had dan alleen symptoombestrijding. Achteraf gezien begon daar mijn reis naar het werk dat ik nu doe.
Ik kwam terecht bij een massagetherapeut. Tijdens een behandeling zei ze iets wat ik niet meer ben vergeten: “Je bent heel erg gespannen.” Mijn eerste reactie was ongeloof. Ik had het druk, maar niet te druk. Ik ervaarde geen stress, dacht ik. In mijn beleving ging alles eigenlijk prima. Ze zei het later nog eens tijdens een behandeling: “Er moet ergens iets zijn waardoor jouw lichaam zo gespannen is.” Die woorden bleven hangen. Achteraf wist mijn lichaam het eerder dan mijn hoofd.
Vanaf dat moment begon ik mijn lichaam met andere ogen te bekijken. Ik werd nieuwsgierig. Wanneer voel ik spanning? Waarom trekken mijn schouders steeds op?
Langzaam ontdekte ik dat mijn lichaam al veel langer signalen gaf. Alleen had ik geleerd ze te negeren. Ik leefde vooral vanuit mijn hoofd. Mijn lichaam probeerde al die tijd mijn aandacht te krijgen.
Stress hoeft niet altijd te voelen als ‘ik heb het ontzettend druk’. Soms ben je zo gewend geraakt aan spanning dat het normaal is geworden. Je functioneert, gaat naar je werk, zorgt voor anderen en doet wat er van je verwacht wordt. Ondertussen blijft je zenuwstelsel alert en laat je lichaam dat zien via klachten, zoals:
- nek- en schouderklachten;
- hoofdpijn;
- vermoeidheid;
- een oppervlakkige ademhaling;
- onrust in je lijf.
Later maakte ik kennis met NEI (Neuro Emotionele Integratie). Tijdens sessies werd zichtbaar waar een deel van mijn spanning vandaan kwam. Onder andere een gebeurtenis uit mijn jeugd waarin ik intense paniek had ervaren. Ook kwamen patronen naar voren die ik onbewust had meegenomen vanuit mijn gezin en familie. Patronen die ooit helpend waren. Patronen die logisch waren. Maar die mijn lichaam, jaren later, nog steeds lieten reageren alsof er spanning was. Dat inzicht veranderde veel.
Mijn nek- en hoofdpijn verdwenen niet van de ene op de andere dag. Wel werden de klachten aanzienlijk minder. Soms heb ik nog milde klachten. Het verschil is dat ik ze niet meer zie als iets wat bestreden moet worden. Ik zie ze als signalen. Vaak merkt mijn lichaam spanning al op voordat mijn hoofd beseft dat iets me raakt.
Ademhalingsoefeningen helpen mij om weer contact te maken met mijn lichaam. Even vertragen. Voelen. Luisteren. Want hoe beter ik luister, hoe minder hard mijn lichaam hoeft te roepen.
Misschien herken je jezelf in mijn verhaal. Misschien loop jij al langer rond met lichamelijke klachten zonder duidelijke medische oorzaak. Of merk je dat stress zich vooral uit in je lichaam. Dan nodig ik je uit om jezelf eens een andere vraag te stellen; wat probeert mijn lichaam mij duidelijk te maken? Want het lichaam probeert je te beschermen.
En soms begint echte verandering op het moment dat je bereid bent om te luisteren.